خبر به دور ترین نقطه ی جهان برسد

نخواست او به من خسته ، بی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این ، که پیش چشم خودت

کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد ؟

چه می کنی که اگر او را خواستی یک عمر

به راحتی کسی از راه ناگهان برسد

رها کنی ، برود ، از دلت جدا باشد

به آن که دوست ترش داشته ، به آن برسد

رها کنی و بروند ، تا دو پرنده شوند

خبر به دور ترین نقطه ی جهان برسد

گلایه ای نکنی و بغض خویش را بخوری

که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که ....! نه ! نفرین نمی کنم که مباد

به او که عاشق او بودم زیان برسد

خدا کند که فقط این عشق از سرم برود

خدا کند که فقط آن زمان برسد

مقصر نبودی ، عاشقی یاد گرفتنی نیست ...

هیچ مادری گریه را به کودکش یاد نمی دهد ...

عاشق که بودی دست کم تشری که با نگاهت می زدی دل آدم را پاره نمی کرد ...

مهم نیست ، من که برای معامله نیامده ام ....

اصل ِ مهم این است که هنوز تمام راه ها به تو ختم می شوند

و تو در جیب هایت تکه هایی از بهشت را پنهان کرده ای ...

نوشتن فقط بهانه ای است که با تو باشم ،

اگر چه این واژه های نخ نما قابل تو را ندارد ...

شكست و ريخت به خاك و به باد داد مرا

چنانكه گويي هرگز كسي نزاد مرا

مرا به خاك سپردند و آمدند و گذشت

تكان نخورد درين بي كرانه آب از آب

ستاره مي تابید

بنفشه مي خنديد

زمین به گرد سر آفتاب مي گرديد

همان طلوع و غروب و همان خزان و بهار

همان هیاهو

جاري به كوچه و بازار

همان تكاپو

آن گیر و دار آن تكرار

همان زمانه كه هرگز نخواست شاد مرا

نه مهر گفت و نه ماه

نه شب نه روز

كه اين رهگذر كه بود و چه شد؟

نه هیچ دوست

كه اين همسفر چه گفت و چه خواست

نديد يك تن ازين همرهان و همسفران

كه اين گسسته

غباري به چنگ باد هوا است

تو اي سپرده دلم را به دست ويراني

همین تويي تو كه شايد

دو قطره پنهاني

شبي كه با تو درافتد غم پشیماني

سرشك تلخي در مرگ من مي افشاني

تويي

كه مي آوري به ياد مرا

روز ها رفت و سال ها گذشت …

اما باز هم رویای داشتن تو به حقیقت نپیوست !

بهار و تابستان از پی هم گذشتند و زمستان سرد فرا رسید

ولی باز هم از تو خبری نیامد !

نکند در نقطه ی دور یاد مرا به فراموشی سپرده باشی

و یا شاید کسی

اسم مرا از کوله بار گذشته ات ربوده است …

شاید هم دفتر خاطراتت آن قدر خاک گرفته که قادر به

خواندنش نیستی ؟!؟

هنوز ردپای رفتنت تا دور دست ها پیداست …

کاش بودی و می دیدی که چگونه چشم دوخته ام به

راهت برگردی !

آن روز که رفتی به احترام غرورم گریه نکردم تا تو جاری

شدن اشک هایم را نبینی …

اما امروز این غرور را می شکنم تا شاید دوباره

برگردی …

نمی دانم چرا رفتی ...

نمی دانم چرا ؟

شاید خطا کردم ؛ و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم چرا ؟

تا کِی ؟

برای چه ؟

ولی رفتی ....

حالت سوخته را سوخته دل داند و بس

شمع دانست که جان دادن پروانه ز چیست

به هوس بازی این بی خبران می خندم

هر که آرَد سخن عشق به آن می خندم

بعد از این عشق ، به همه عشق جهان می خندم

خنده ی تلخ من از گریه غم انگیز تر است

کارم از گریه گذشته که به آن می خندم

از همان کودکی از دود بدم می آمد

اما ؛

وقتی که رفت دلم می خواست تمام جاده را دود می گرفت ...

To night while i was kissing your lips

I saw ashadow of love in your eyes

You hustled your hand in my hand

You hustled your lips on my lips

And my arms were open for you

Only for you... Only for you

And when you closed your eyes

I knew that how much i love you

And i want you to know how much i love you

یه روز بارونی...

یه خیابون خلوت...

یه آپارتمان نقلی...

یه اتاق تاریک.

یه زیر سیگاری بایه سیگار روشن...

یه پاکت،بایه نامه...

یه فنجون قهوه ی نیمه خورده...

چند قطره خون...

یه تیغ...

چند بسته قرص دیازپام...

یه آدم...بایه رگ بریده...

یه آدم!

یه ساعت:تیک،تاک...

یه آدم...

چندبسته قرص...

چندقطره خون...

یه فنجون قهوه،

یه زیر سیگاری...

یه اتاق تاریک...

یه خیابون خلوت...

یه هوای بارونی...

فقط به خاطر اینکه یکی فریاد زد:

خداحافظ واسه همیشه!

سلام عزیز مهربون اجازه هست بشم فدات

اجازه هست تو شعر من اثر بذاره خنده هات ؟

شب که میاد یواش یواش با چشمک ستاره هاش

اجازه هست از آسمون ستاره کش برم برات ؟

اجازه هست بیای پیشم یکم بگم دوست دارم ؟

تو هم بگی دوسم داری بارون بشم دل ببارم

بریم تو باغ اطلسی بی رنج و درد بی کسی

بهت بگم اجازه هست گل روی موهات بذارم ؟

اجازه هست خیال کنم تا آخرش مال منی ؟

خیال کنم دل منو با رفتنت نمیشکنی

اجازه هست خیال کنم بازم میایی می بینمت

اجازه هست عشق تو رو تو کوچه ها داد بزنم؟

رو پشت بوم خونه ها اسمتو فریاد بزنم

اجازه هست مردم شهر قصه ی ما رو بدون؟

اسم منو عشق تو رو توی کتابا بخونن؟

اجازه هست که قلبمو برات چراغونی کنم؟

پیش نگاه عاشقت چشمامو قربونی کنم

؟اجازه می دی تا ابد سر بزارم رو شونه هات؟

روزی هزار و صد دفه بگم که می میرم برات؟

اجازه می دی که بگم حرف ترانه هام تویی؟

دلیل زنده بودنم درد بهانه ها تویی؟

اجازه می دی به همه بگم که تو مال منی؟

ستارتم اینو می گه که تو تو اقبال منی؟

اجازه هست تا ته مرگ منتظر تو بشینم؟

تو رویاهای صورتیم خودم رو با تو ببینم؟

اجازه هست جار بزنم بگم چقدر دوست دارم؟

بگم می خوام بخاطرت سر به بیابون بزارم؟

اجازه هست برای تو از ته دل دیوونه شم؟

اجازه می دی که بگم همین روزا میای پیشم؟

اجازه می دی که شبا همش بیام تو خواب تو؟

اون عکسی که با هم داریم جا بدمش تو قاب تو؟

اجازه می دی قصه هام با عشق تو جون بگیره؟

چشمای عاشقم واست روزی هزار بار بمیرم؟

اجازه می دی عشقمو همش بهت نشون بدم؟

پیش زمین و آسمون واسه تو نشون بدم؟

اجازه می دی واسه تو قصر طلایی بسازم؟

با یه صدای مخملی برات لالایی بسازم؟

اجازه می دی که فقط تو دنیا با تو بمونم؟

هر چی که عاشقانه بود به خاطر تو بخونم؟

اجازه هست با بال تو پر بزنیم بریم بهشت؟

کاش نزاریم برنده شه تو بازی ما سرنوشت!!!

ای ستاره ها که بر فراز آسمان 

با نگاه خود اشاره گر نشسته اید

ای ستاره ها که از ورای ابرها 

بر جهان نظاره گر نشسته اید 

آری این منم که در دل سکوت شب 

نامه های عاشقانه پاره میکنم 

ای ستاره ها اگر بمن مدد کنید 

دامن از غمش پر از ستاره میکنم 

جور بیکرانه و بهانه خوشتر است 

در کنار این مصاحبان خودپسند 

ناز و عشوه های زیرکانه خوشتر است 

ای ستاره ها چه شد که در نگاه من 

ای ستاره ها چه شد که بر لبان او 

جام باده سر نگون و بسترم تهی 

سر نهاده ام به روی نامه های او 

سر نهاده ام که در میان این سطور 

جستجو کنم نشانی از وفای او 

ای ستاره ها مگر شما هم آگهید 

از دو رویی و جفای ساکنان خاک 

کاینچنین به قلب آسمان نهان شدید 

ای ستاره ها ستاره های خوب و پاک 

من که پشت پا زدم به هر چه که هست و نیست 

تا که کام او ز عشق خود روا کنم 

لعنت خدا بمن اگر بجز جفا 

زین سپس به عاشقان با وفا کنم 

ای ستاره ها که همچو قطره های اشک سربدار 

ای ستاره ها کز آن جهان جاودان 

روزنی بسوی این جهان گشاده اید 

رفته است و مهرش از دلم نمیرود 

ای ستاره ها ستاره ها ستاره ها

پس دیار عاشقان جاودان کجاست ؟

 که ، پس از من ...؟

وای ... خدایا...

که ، پاسخ مرا خواهد داد...

خدایا او را خشنودم ...

از خاطر هر آن چه با من و دلم روا داشت ...

گر ویران کرد ...

گر به آتش کشید و کناری ایستاد و نظاره گر بود ...

او را آرزوی سعادت دارم اما ...

آشیان دلش در طوفان بی کسی گردان باد...

" هر آن که پس از من عشق او را دهد در دل راه ...

خواهد سوخت در آتش دل من ...

چشمانش جام خون ...

هر آن که دستانی را در دست گیرد که دیروز در میان

دستان من بود ...

از آسایش به دور و عمرش کوتاه ...

آن که نازنین مرا لحظه ای در آغوش گیرد ...

به کامش نگذرد روزگار ...

به جامش زهری باشد هر آن چه که نوشد ...

آن که نازنین مرا از من بگیرد..."

روزی اگر به سراغ من آمد به او بگو :

افسوس ! دیر شد ؛ ای کاش !

 امروز تولدمه بدو برو

 ادامه ی مطلب ببین چه خبره

دیگر به خاطر من ستاره ها را نمی شماری ! به خاطر من قید همه کس و همه چیز

را نمی زنی ! چرا دیگر به خاطر من آن چشم های زیبا را خیس نمی کنی

و گل های رنگارنگ باغچه را دسته دسته برایم نمی چینی ...

دیگر به خاطر من سر به بیابان نمی گذاری و خاطره های تلخ را از یاد

نمی بری ...

 دیگر مثل گذشته با خواندن متن هایم

اشک نمی ریزی و هیچ احساسی نسبت به من و عشق من و درد دلهایم نداری ...

دیگر عکس مرا در آغوش نمی کشی و با آن درد و دلهایت را نمیگویی ...

دیگر صحبت از آینده و آن رویای شیرین به هم رسیدنمان را نمی کنی ...

دیگر نمی گویی که ای کاش در کنارم بودی و دستت در دستانم بود ...

دیگر لحظه ی به هم رسیدنمان را نمی بینی ...

دیگر دائما نام مرا زیر لب زمزمه نمی کنی و کلمه ی " دوستت دارم " را مثل

گذشته به زبان نمی آوری ...

دیگر زمان گریه کردنم چشمان تو بارانی نمی شود و دیگر قبل از لحظه ای که

صدای مرا بشنوی تپش قلبت تند تند نمی زند ...

چرا دیگر به خاطر من ، به خاطر عشقت ، به خاطر آن که روزها به پایش سوختی

و ساختی محبت و امید هدیه نمیکنی ؟

وقتی که عاشقم شدی پاییز بود و خنک بود

تو آسمون آرزوت هزارتا بادبادک بود

تنگ بلوری دلت درست مث دل من

کلی لبش پریده بود همش پر ترک بود

وقتی که عاشقم شدی چیزی ازم نخواستی

توقعت فقط یه کم نوازش و کمک بود

چه روزا که با هم دیگه مسابقه می ذاشتیم

تقویم که از روزا گذشت دلم یه جوری لرزید

راستش دلم خونه ی تردید و هراس و شک بود

دیگه نه از تو خبری بود ،‌ نه از آرزوهات

قحطی مژده و روزای خوش و قاصدک بود

 
اشکای سرخ آسمون آروم و نم نمک بود

تو در جواب پرسشم فقط همینو گفتی

عاشقیمون یه بازی شاید ،‌ یه الک دولک بود

کسی که تا دیروز برام تو کل دنیا تک بود

قصه ی با تو بودن و می شه فقط یه جور گفت

کسی که رو زخمای قلب من مث نمک بود 

غصه نخور مسافر اینجا ما هم غریبیم

از دیدن نور ماه یه عمره بی نصیبیم

فرقی نداره بی تو بهارمون با پاییز

نمی بینی که شعرام همه شدن غم انگیز !

غصه نخور مسافر اون جا هوا که بد نیست

این جا ولی آسمون باریدنم بلد نیست

غصه نخور مسافر فدای قلب تنگت

فدای برق ناز ِ اون چشمای قشنگت

غصه نخور مسافرتلخه هوای دوری

من که خودم می دونم که تو چقدر صبوری

غصه نخور مسافر بازم میای به زودی

ما رو بگو چه کردیم از وقتی تو نبودی

غصه نخور مسافر غصه اثر نداره

از دل تو می دونم هیچ کس خبر نداره

غصه نخور مسافر همیشه این جوری نیست

همیشه که عزیزم راهت به این دوری نیست

غصه نخور مسافر تولده دوباره

غصه نخور مسافر ، غصه نخور ستاره

غصه نخور مسافر تو خود آسمونی

در آرزوی روزی که بیای و بمونی

 چرا وقتی که آدم تنها میشه

میره یک گوشه پنهون میشینه

اونجا رو مثل یه زندون میبینه

غم تنهایی اسیرت میکنه

تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

وقتی که تنها میشم اشک تو چشام پر میزنه

غم میاد یواش یواش خونه دل در میزنه

یاد اون شب ها می افتم زیر مهتاب بهار

توی جنگل لب چشمه می نشستیم من و یار

تا بخوای بجنبی پیرت می کنه

میگن این دنیا دیگه مثل قدیما نمی شه

دل این آدما زشته دیگه زیبا نمی شه

اون بالا باد داره زاغه ابرا رو چوب میزنه

اشک این ابرا زیاده ولی دریا نمیشه

دست گذاشتم رو یکی که یک قشون خاطر خواشن

همشون هنر دارن ، یا شاعرن یا نقاشن 

یا که پشت پنجرش با گریه گیتار می زنن

یا که مجنون می شنو تو کوچه ها جار می زنن

دست گذاشتم رو کسی که عاشقم نمی دونست 

سر بودم از خیلیا و لایقم نمی دونست

دست گذاشتم رو کسی که مجنونا دیوونشن